Czy wiesze, że w Unii Europejskiej w
przypadku spraw z tzw. elementem obcym, tj. gdy jeden z małżonków ma
obywatelstwo obce, czy też ma miejsce pobytu w Państwem obcym, mogą zostać
złożone pozwy w obu Państwach członkowskich przez każdego z małżonków.
Kwestię jurysdykcji krajowej w
sprawach o rozwód pomiędzy krajami członkowskimi Unii Europejskiej rozstrzygają
przepisy Rozporządzenia Rady (WE) nr 2201/2003 z dnia 27 listopada 2003
r. dotyczącego jurysdykcji oraz uznawania i wykonywania orzeczeń w sprawach
małżeńskich oraz w sprawach dotyczących odpowiedzialności rodzicielskiej,
uchylającego rozporządzenie (WE) nr 1347/2000 (opublikowane w Dzienniku
Urzędowym Unii Europejskiej, wydanie specjalne 2004 r., rozdział 19, tom 6, s.
243-271, sprostowane w Dzienniku Urzędowym Unii Europejskiej L 347 z 24 grudnia
2009 r.), zwane także rozporządzeniem Bruksela 2 bis. Rozporządzenie to w
zakresie w nim uregulowanym ma pierwszeństwo przed prawem krajowym. Wynika to z art. 91 ust. 3 Konstytucji
Rzeczypospolitej Polskiej, zgodnie z którym jeżeli wynika to z ratyfikowanej
przez Rzeczpospolitą Polską umowy konstytuującej organizację międzynarodową,
prawo przez nią stanowione jest stosowane bezpośrednio, mając pierwszeństwo w
przypadku kolizji z ustawami. Stosownie do treści art. 288 ust. 2 Traktatu o Funkcjonowaniu Unii Europejskiej
(Dz. U. z 2004 r. poz. 90, Nr 864/2 z późn. zm.) rozporządzenie ma zasięg
ogólny i wiąże w całości i jest bezpośrednio stosowane we wszystkich Państwach
Członkowskich (dawny art. 249 Traktatu o ustanowieniu Wspólnoty
Europejskiej). Takie stanowisko wyraził też w jednym z orzeczeń Sąd Apelacyjny
w Krakowie.
Kwestia jurysdykcji i prawa właściwego
jest jedną z bardziej skomplikowanych kwestii o rozwód. Sprawy w tym zakresie
są także przedmiotem rozpoznania przed Sądem Okręgowym w Poznaniu. Zasadnym
jest, by tego typu sprawy skonsultował z Państwem prowadzący sprawę adwokat lub
radca prawny.



